En we zijn terug...

Het vliegtuig is net geland in het zonnige België. Vanaf morgen krijg je op deze pagina nog meer foto's van de 'Alles of Niets'-reis naar Tunesië.

De laatste avond

Goeiemorgen. Hese stem. Piepkleine oogjes. Rugpijn. Stijve spieren.
Wat is de oorzaak van dit alles? Quad, voetbal, en vooral het optreden van Katerine, de dj-set van Benjamien, en de plaatselijke animatoren die plots doorhadden dat wij betere muziek draaiden. Ok, die gasten kunnen dansen, ze bewegen met een afrikaanse vibe die door hun aderen stroomt, zijn onvermoeibaar en het motiveerde mij enorm om er daar een paar naar huis te dansen. Daar ging ik, richting hoofdanimator. ‘you beautifull girl, come and dance with me…..’ en huppa, daar ging ik. Gat naar achter, borst naar voor, en geven! Plots kwam er een competitiegevoel naar boven. Het was hij, of ik. (beeld je het volgende in: niet afgeven, gaan gaan gaan, en alle luisteraars rondom ons, met opzwepend handgeklap. Ik voelde me helemaal Missy Elliot in een moderne versie van West Side Story). Toen ik in ademnood kwam, de zweetdruppels langs mijn gezicht voelde lopen (bij hem ook hoor) en er iets in mijn rug schoot, wist ik: stoppen Ann.

Heb gedaan alsof er niets aan de hand was, felicitaties in ontvangst genomen, een waterke gedronken om het vochtgehalte in mijn lichaam op peil te houden, en 10 minuten uitgerust. Als ik nu (de ochtend nadien) mijn hoofd naar links draai, moet de rest van mijn lichaam mee, anders schiet er een zenuw. Ik verdenk mezelf ervan, een lichte hernia gedanst te hebben. Auwtsj.

Zozo, er staat ondertussen een stralende zon aan de Tunesische hemel, ik ga mij een koffie en een windvrij plekje zoeken, over een paar uurtjes vliegen we terug naar Belgie.

Morgenvroeg, om 6 uur, is er weer een nieuwe ochtend.

Onvermoeibaar. Al zeg ik het zelf.

Groet, uw presentatrice Ann

voetbalmatch

Om onze kathedralen van lichamen te onderhouden, of restaureren, sporten we hier ook af en toe. Na een dolle rit op de quad bonden we onze voetbalschoenen aan om een potje te voetballen. Voor de match was er nog even tijd om goedlachs te poseren voor de lens. Daarna was het oorlog. T-shirts af, broeken omhoog en knallen maar. De geur van kunstgras, bezwete lichamen, wondermooie doelpunten, hakjes, gouden driehoekjes, retro’s,…. . We deden Tunesië even vergeten dat het Belgische voetbal al enkele jaren op zijn gat ligt.

Sportieve groeten,

Ward.

Doe de Quad

Gisterenmiddag is het uiteindelijk een fikse strandwandeling geworden. De neus ingesmeerd met factor tien, stappen en maar mensjes kijken. Zalig!!! Vandaag zijn we voor de quads gegaan. Ik wilde absoluut eens iets van het land zien en hoe kan je dat beter dan op een brommertje met vier wielen. Ik moet wel toegeven dat het de eerste keer is dat ik met zo’n ding rondsnor. Daardoor was de start eerder aan de valse kant. Bij de eerste keer gas geven ging ik onmiddellijk het decor in. Zonde voor de quad en het decor. Met mij is alles wel ok!

Vanavond wordt het hier big party! En dat ze big zal zijn, kan ik je nu al verzekeren. Het is de laatste avond. Het zware geschut zal dus worden boven gehaald. Zo krijgen we nog een optreden van Katérine en ik zorg voor de opwarming voor het optreden. Niet met een of andere sensuele buikdans, maar dj-gewijs met leuke plaatjes. Zo meteen ga ik eens mijn platen uitzoeken. Katérine vertelde me dat ze gek is van Mason en “Perfect”. Dat wordt dus de eerste plaat.
Oei oei oei… de platen zullen nog even moeten wachten. Zie net dat ze hier pannenkoeken serveren. Lekker lekker lekker…

Benjamien

Doe de struisvogel (en een paar dromedarissen)

Terwijl Maaike nog in bed lag, zat ik met een aantal Donnawinnaars al op een kameel. Sorry: dromedaris. Eerst werd de Dromedaris-kus gedemonstreerd: je neemt een stuk groente (ik denk dat het cactus was; in elk geval iets dat die beesten graag lusten) tussen je tanden, en de dromedaris komt dat dan opeten. Nadien was het aan onze beurt. En mijn excuses: ik wil veel doen voor de foto, maar dit vond ik echt vies! Gelukkig deden de anderen het wel en hebben we toffe foto’s kunnen maken. Toen was het tijd voor het echte werk.

We waren met 9 en bijna iedereen had zijn eigen dromedaris. Erop geraken leek simpeler dan het was. Zo’n dromedaris knielt namelijk niet neer. Je moet er met een zwierige zwaai een been overgooien terwijl een Tunesiër je andere been een meter omhoog tilt. Het scheelde niet veel of we hadden allemaal een liesbreuk, maar soit, ’t is gelukt. We reden al wiebelend een klein uurtje door het Tunesische landschap met olijfbomen en cactussen, en toen werden we afgezet bij de struisvogelfarm die we ook nog gingen bezoeken. Iedereen die van zijn dromedaris stapte liep nog zeker een minuut met o-benen rond, en morgen zijn we gegarandeerd stijf, maar ’t was de moeite!

De struisvogels waren wel grappig. Die dieren kunnen 80 jaar oud worden en 60 km per uur lopen. Als zo’n beest je aanvalt kan je dus maar gewoon beter plat op je buik gaan liggen en hopen dat er hulp in de buurt is ;-) En nadien een struisvogelsteak gaan eten, uit wraak…

Groetjes,
Birgit

(p.s.: hou deze weblog in de gaten, want straks posten we hier nog een paar foto’s)

Zonnen bij het zwembad

Ik ga velen jaloers maken, maar so what: be jealous, want vandaag opnieuw prachtig weer in Tunesië! Terwijl de avonturiers onder ons met hun gat op een Tunesische quad zitten, liggen Birgit en ik met ons lui, maar bootylicious, gat in de zon. We moeten er maximaal van profiteren natuurlijk, want morgen is het alweer onze laatste dag.

Heel jammer, maar voor sommigen onder ons geen dag te vroeg, want die ‘Arabian nights’ beginnen hun tol te eisen. Nog geen olifanten, zebra’s of slangen gezien, katers daarentegen……, vooral zo rond het middaguur aan het zwembad of op het strand. Ook gisterenavond hebben we weer het beste van onszelf gegeven in de hoteldisco: op dat moment nog geen katers te bespeuren, zelfs geen Tunesiërs meer, enkel Donna crew en Donna luisteraars en Belgisch exportproduct Benjamien achter de mixtafel. En the best is yet to come, want vanavond moet het hoogtepunt van de reis haar ding nog doen: dat andere Belgische exportproduct Katérine trakteert ons vanavond op een mini-concert! Een lekkere poes tussen de katers dus: als dat maar goed komt morgenmiddag zo rond het middaguur aan het zwembad of op het strand……

Partypeople: tot vanavond!
Collega’s op de redactie bij Donna: tot morgen!

Maaike

Maandagmiddag 26 maart ’07

Na onze juiste oplossing in de uitzending van maandag bij Benjamien, was 1 ding zeker: we mochten naar Zaventem. Het was daar opnieuw Benjamien die ons zei “jullie zijn erbij”. Eenmaal hier aangekomen, voelden we ons de koning te rijk. De kamers zijn prachtig, het eten super. Het is hier zeer plezant vertoeven met de Donna-medewerkers en de medewinnaars, want het zijn wij die de bar doen sluiten, terwijl de Tunesische DJ al in zijn bed is gekropen!

Luisteraars Niels en Pieter

Zondagavond 25 maart

Hoi allemaal!! Jullie zitten thuis, in het “gewone” België terwijl wij hier genieten van een speciaal Tunesië! Tot nu toe valt alles heel erg goed mee, zelfs het weer want daar waren we in ’t begin toch een beetje bang voor! Intussen herken ik de gezichten van de groep van de “Donna-mensen”, de winnaars stilaan!

Gisteren is er zelfs tot in de late uurtjes gefeest in de discotheek van ons hotel! Omdat het toch redelijk wat laat is geworden ben ik vanmorgen/vanmiddag uitgeslapen tot maar liefst 12u30!!! Toen ben ik snel gaan eten en erna heb ik paardgereden langs het strand! Nu is het bijna tijd om weer te eten, hmm… Overheerlijk eten hier!!! Alles is gewoon leuk! Het eten, de mensen, de sfeer, het weer! Maar morgen is ook alweer de laatste volledige dag L Extra genieten dus!!! Zo, wij gaan nu allemaal eten, en morgen misschien eens sporten om al dat eten eraf te trainen ;-) alhoewel, zolang uitslapen…

Och nee, dat gaat ook weer niet want morgenvroeg heb ik een afspraak voor een lichaamsmassage, zalige vooruitzichten dus! Thank you Donna, you make my day!!! En nu yammie yammie eten eten eten!!! Dikke knuffel x Katerine x x x

Gooi Ann Reymen In Het Zwembad

Gisterenavond gequizd. Eén van de teams ging voor de groepsnaam ‘Gooi Ann Reymen In Het Zwembad’. Een team met zo’n naam kan onmiddellijk op de sympathie van de jury (ik + Birgit) rekenen. Intussen heeft Ann de eer aan zichzelf gehouden en is ze zelf in het toch wel nog een ietsipitsie ijskoude zwembadwater gedoken. En pas op! Niet zomaar, maar om er een zonnebril van een van de luisteraars uit te pikken. She’s good, isn’t she…

Wat ook very good was, was onze discoavond van gisteren. Redacteur Ward (zie de ‘hunk’ op de quad) was de gangmaker. En er is wel wat gang gemaakt!!! Heb net gehoord dat onze aerobicsessie vanochtend op niet veel bijval kon rekenen. Ik weet waarom. De dader heet Celtia, the local beer!

Nu hebben we net gegeten. Wat het straks zal worden, weten we nog niet. Wordt het zwemmen, bogschieten, wandelen of toch maar niks doen en op ons gat liggen. We weten het nog niet. We houden je op de hoogte. Maar terwijl ik hier op mijn gat zit probeer ik het netwerkprobleem op te lossen.

Benjamien.

Quiz

Zondagochtend… de Donna-quiz van gisteravond is verteerd, de inhoud van mijn maag nog niet. All Inclusive hotels, ze zijn niet goed voor mijn heupen, want mijn maag kan hier blijkbaar het dubbele van mijn normale porties aan. Moeten ze die couscous maar niet zo lekker maken….. (zelfs de frêle, mooie, slanke, perfect gebouwde Katerine, is twee keer teruggegaan + dessert! Hoe doet ze het toch?!)

Maar goed, de quiz werd nadien gewonnen door ‘de Burka’s’. Het Team ‘Gooi Ann Reymen in het zwembad’, werd derde. Zij willen nu hun groepsnaam uitvoeren, dus ik moet niet te erg opvallen vandaag…… Ha!

Plots viel de vermoeidheid als een betonblok op de groep. En dan veranderde het uur ook nog eens, in negatieve zin! Een uur minder lang slapen, de hel! Gelukkig zitten er die-hards onder de Donna-luisteraars, dus de discotheek werd officieel geopend, en we hebben de locals naar huis gedanst.

Vanochtend stond er ‘gym’ op het programma, geloof je mij als ik zeg dat er geen enkele kandidaat aanwezig was? Enkel producer Birgit en ik, verplicht opgestaan, wel gedoucht, niet geschminkt, haren nat naar achteren, en een flashy zonnebril op de neus om de kleine oogjes te camoufleren. We voelen ons trouwens met die nieuwe zonnebrillen helemaal Nicole Richie en Paris Hilton. Hoe meer je het tegen jezelf zegt, hoe meer je het gaat geloven.

Soit, net even rond gekeken, …. Nog niemand te zien van het ‘Gooi Ann Reymen in het zwembad-team’, dus ik ga mijn fancy glamourous butt in een strandstoel planten, en genieten van de zon, niet te warm, niet te koud, net perfect, met het ruisen van de zee in mijn linkeroor. (mijn rechteroor zit nog steeds dicht van de landing, vandaar….)

Tot snel.
Ann

Hunk

Op de Tunesische stranden vind je tegenwoordig meer dan strandstoelen en zand. Occasioneel spoelt er een quad aan. Als daar vervolgens een spetter van jewelste gewillig op poseert stijgt de temperatuur natuurlijk nog met enkele graden.
Ward

Katérine

Elke donnareis mag er ook een Vlaamse artieste mee om wat bij te bruinen en de sterren van de hemel te zingen. Katérine vloog met ons mee naar Tunesië. Even de stembanden smeren, en straks vollen bak.
Ward

Sousse

Het is weekend, dus trokken we er met zijn allen gezellig samen op uit. Sousse, één van de grootste steden van Tunesië, was de bestemming. Eigenlijk had Sousse evengoed Shoes kunnen heten, want Sousse is een aaneenschakeling van schoen- en handtassenwinkels. En jawel, de verkopers waren overenthousiast: ze overdonderden ons met complimenten, spreken standaard 8 talen en sleurden ons hun winkels binnen. Een kort verslag: “Hey where are you from? Yepla, we’re from Belgium. Oooooh, I like Belgium very much. I like stoofvlees met stoverij, ik ben verliefd op Tom Boonen, ik hou oprecht van Eddy Wally, ik wil douchen onder manneke Pis”. En dat allemaal in accentloos Vlaams. Dus ja, we konden niet anders dan kopen: handtassen, mini-dromedarisjes, asbakjes, sluiers, tamboerijnen,…. . De leuke uitstap werd bekroond met een dito groepsfoto.
Ward.

Bakken en braden

Voor de twijfelaars: het is wel degelijk mooi weer in Tunesië. Omdat een foto soms meer zegt dan duizend warme woorden heb ik enkele bradende reisgenoten gefotografeerd.
Ward

Shake in de discotheek

We danken de goden dat de voorspellingen van weervrouw Sabine voor één keer niet helemaal correct blijkt. Vrij vertaald: geen wolkje aan de lucht en een fel brandende zon. Terwijl ik hier op een zonovergoten terras geniet van mijn eerste Ricard van de dag, voel ik de drang opborrelen om jullie te vertellen hoe fantastisch het hier is.

Na een perfecte vlucht werden we verderlicht op Tunesische bodem gezet. Na wat vertraging aan de douane doken we de lokale discotheek in. Nadat we de bar van het hotel gesloten hadden openden we de ‘discoteca’. De lokale dj mixte de betere donnahits naadloos aan het betere lokale werk. Na uren shaken, buikdansen, limbodansen, enkele kilometers polonaise werden we verzocht om te gaan slapen. Na een deugddoend dutje zijn wij klaar om hier nog enkele dagen te vlammen. Ik hou jullie op de hoogte.

Cheers,

Ward.

Zaterdagochtend 24 maart

We zijn er geraakt! En hoe! De vlucht is prima verlopen (champagne aan boord, olé), mooi op tijd geland rond 20u15, en om… 22u30 waren we in het hotel. De Tunesische douane werkt nl niet zo snel. Elke persoon werd apart ingeschreven, ze moesten weten wat voor werk we deden, wat we kwamen doen enz. Technicus Hans had nog een veel groter probleem: hij had 13 kisten technisch materiaal mee (voor ’t optreden van Katérine onder andere), en hij moest ELKE kist openmaken, en zelfs sommige toestellen uit elkaar schroeven!!!

Enfin, eind goed al goed: het hotel is prachtig! Riu Bellevue heet het, met een oprijlaan in Dalles-stijl, overal palmbomen, kamers met Moorse tegeltjes en een prachtig zwembad. Het is ook warmer dan voorspeld, dus straks liggen we hier allemaal aan ’t zwembad. Beetje uitrusten van gisterenavond, want enkele luisteraars hebben met redacteurs Ward en Maaike de discotheek gesloten ;-)

Groetjes,
Birgit

Tunesië, here we come!

De finale van de tweede Alles Of Niets-reis is gespeeld. Twee bussen met luisteraars vertrokken naar de luchthaven. De ene bus keerde terug naar de VRT, de andere reed door naar de luchthaven.

Hieronder het fotoverslag.

Je kan je nog steeds inschrijven voor Alles Of Niets. Volgend week trekken we naar de Costa Del Sol. Inschrijven doe je via deze link.

De volgende dagen krijg je op deze pagina's nog meer foto's en leuke roddels uit Tunesië.